|
|
|
|
Reisverhalen > Verhuizen naar Oostenrijk 2005
Ons verhaal
Het was begin Januari 2002 dat we zijn verhuisd van Rotterdam naar München. De
reden hiervoor was een economische. We woonden pas samen in een appartement dat
nog geen anderhalf jaar daarvoor gekocht was. De economische reden lag in het
feit dat Inge een uitdagende baan kon krijgen die aansloot bij haar een jaar
daarvoor afgeronde opleiding. Dit bij een gerenommeerde Automobielfabrikant,
iets dat na een lange sollicitatie periode in Nederland niet gelukt was. De
werkvloer van Bas lag sowieso in het buitenland en was gebaseerd op een vier op
/ vier af schema dat als bijkomend voordeel absolute vrijheid van woonlocatie
met zich mee bracht, zolang er maar een vliegveld in de buurt was.
Naar Duitsland
Eigenlijk hebben we er maar heel kort over hoeven nadenken om
tot ons besluit te komen. Duitsland en vooral de zuidelijke regio waarin München
lag sprak ons aan. Zonder veel voorbereiding zijn we gegaan en onderling
overeengekomen: drie jaar, daarna kijken we verder. We hebben ons appartement in
Rotterdam dus niet verkocht en volledig ingericht achter gelaten. Dit gepoogd te
verhuren gedurende die drie jaar, met redelijk succes.
Natuurlijk veel wijzer geworden in die periode. Wijzer wat betreft elkaar, de
Duitse cultuur en de omgeving. Het is vanuit München makkelijk in de weekeinden
en vrije dagen natuur- en ander vertier op te zoeken in Bayern, Tirol en
Salzburg welke in de ‘achtertuin’ gelegen zijn. Vele oorden bezocht en
vooral nadat we een auto hadden aangeschaft ons breed in de (prachtige) regio
georiënteerd. Inge was door wintersport vakanties met haar ouders in haar jeugd
bekend geraakt met het gebied Zell am See, Bruck en Kaprun. Het was na ons
besluit een vakantiewoning in een wintersport gebied te kopen dat we in deze
regio, de Pinzgau in het Salzburgerland terecht kwamen.
Toekomst
We hadden het plan opgevat een vakantiewoning te kopen als waardebelegging. Een
aantal voorwaarden die wij hieraan stelden begrensde de opties aanzienlijk. Het
moest vanuit München met de auto aanreisbaar zijn, hoog liggen of i.i.g. in de
buurt van een gletsjer, een bepaald formaat hebben en bovendien binnen ons
budget passen. Via het internet kwamen we terecht bij een makelaar die een
appartement te koop aanbood in Uttendorf – Enzingerboden. Gelegen aan de voet
van de gondel naar het Weißsee Gletschergebiet middenin Nationaalpark HoheTauern.
Een afspraak gemaakt voor bezichtiging en gaan kijken, dit was in Mei van het
toen al zonovergoten jaar 2003. Het was perfect, mooi groot, goed onderhouden,
volledig ingericht en scherp geprijsd. En dan de ligging, echt geweldig,
letterlijk Alpine pur. Ook hier hoefden we niet lang over na te denken. Met de
bank was het snel geregeld en we hebben een bod gedaan. Vanaf het begin zelf
veel gebruik gemaakt van de woning en langzaam de verhuur opgezet. Een website,
beetje reclame maken en al vlot liep het goed. We hebben altijd gezord dat we
goedkoper waren dan anderen en dat heeft ons flink geholpen. Na verloop van tijd
leerden we natuurlijk de mensen en het gebied kennen en het beviel ons enorm.
Beslissen
Toen waren ineens drie jaren in München voorbij en lagen de feiten niet bepaald
op tafel. Wat we wilden was niet overduidelijk. In München hadden we het prima
naar onze zin. Een optie was om daar naar een koopwoning te gaan kijken. Inge
had het echter wel gezien bij haar baas. Daar stond ze stil maar wilde verder en
liefst ook een andere richting op. Tijd dus voor een omwenteling. Naar Nederland
terug was niet het eerste dat er bij ons op kwam maar ook niet uitgesloten, in
München blijven was zeker een optie, of naar Oostenrijk... Vaak, als we na een
bezoek aan ons appartementje in de bergen terug reden naar München, de drukte en
hectiek tegemoet, was dat met gemengde gevoelens. De hoofdstad van Bayern is een
mooie en aangename, maar het blijft een grote stad. Men is er altijd omgeven met
mensen maar anoniem. Er heerst een harde stadsmentaliteit en dan ook nog een
Duitse. Het was een schril contrast met de gemoedelijke, vriendelijke en vooral
ontspannen ‘Berg-boerenlandse’ Oostenrijkse mentaliteit, notabene niet meer dan
200 km zuidelijker.
Inge was inmiddels een fervente sollicitatie campagne begonnen, maar met een
zwakke economie en een overvloed aan werkzoekenden was het aanbod mager en bleef
ze zitten waar ze zat. Met een groeiende ontevredenheid over haar baan.
Daarnaast was de huizenmarkt in en rond München toch op z’n minst overspannen te
noemen en de prijzen na gelang, absurd dus. Het idee om een appartementen huis
in Oostenrijk te kopen begon steeds meer te leven en langzaam maar zeker zijn we
serieuzer naar objecten gaan zoeken in de regio die we kenden, de Pinzgau –
Salzburgerland. Dit betekende wel dat Inge, als het moment daar was, ontslag zou
moeten nemen. Zomaar je baan en de garanties cq zekerheden die daaraan verbonden
zijn aan de kant zetten voor het onbekende, het risicovolle en vooral het
onzekere is een enorme stap!
Emoties
Natuurlijk spelen die een grote rol, maar ‘nuchterheid en rationeel denken
moesten aan de basis staan van onze besluitvorming’ zo realiseerden wij ons. Het
is een mooie volzin om op te schrijven maar lastiger te bewerkstelligen in de
praktijk. Het gevoel schakel je niet zomaar uit en blijft , gewild of ongewild,
een flinke stempel drukken op de besluitvorming. Wij waren niet ‘op de vlucht’
om het zo maar te zeggen. Ontevredenheid of frustratie was niet de reden dat wij
van Nederland naar Duitsland verhuisd zijn en al zeker niet van München naar
Rauris. In het eerste geval was het duidelijk de uitdaging en in het tweede de
absolute voorkeur. Laten we er geen doekjes om winden, Oostenrijk heeft het
gewoon allemaal. Prachtige natuur, ruimte, zuiverheid, vriendelijke mensen, een
uitstekende infrastructuur en mogelijkheden.
Winter(sport) fanaten als we zijn, wat is er dan mis met het wonen aan de piste?
Echter, een gedachtegang die men vaak tegenkomt (op forums bijvoorbeeld, is dat
mensen ‘wonen’ verwarren met ’altijd vakantie’. Hiervoor hebben wij ons dan ook
behoedzaam opgesteld. In Oostenrijk wonen namelijk ook onvriendelijke mensen
(heus we hebben ze ontmoet), legt de overheid zowel vreemde en onduidelijke als
verwarrende regels- en procedures op en kan men het ongelukkig treffen met
velerlei zaken, net als op andere plaatsen. Het is geen garantie voor een
bepaalde levens kwaliteit of een ander soort walhalla. Leven, ook in Oostenrijk,
doet men zelf en maakt daarvan, tot op zeker hoogte, zelf al dan niet een
aangename ervaring.
Geld
Een ander aspect waarover nauwkeurig nagedacht diende te worden was het
financiële. Verhuizen is duur, in een klein dorp wonen in Oostenrijk is duur,
het levens- onderhoud is er duur en de werkgelegenheid laag. Goed, de toeristen
industrie floreert en daar wilden we een graantje van gaan meepikken. In
bescheiden mate hadden we ervaring met verhuur en hoe dit aan te pakken. Een
globaal financieel overzicht van te verwachten inkomsten en uitgaven was
eenvoudig opgesteld. Een grote risicofactor blijft. Dat is de keuze en de stap
die je maakt. En lukt het niet, dan lukt het niet. Hier kunnen nogal een reeks
clichés op losgelaten worden. Uiteindelijk komt het er op neer ’je doet het of
je doet het niet’. Wij zijn er voor gegaan.
Geluk
Moet je hebben. Na een losse flodder en een lang verhaal is de eerste woning
waarop we geboden hebben niet door gegaan. Sterker nog, we hadden een principe
akkoord en toch is het niet doorgegaan. Een vreemde ervaring, het heeft ons
voornamelijk een beetje ontnuchterd in de positieve zin van het woord. Wat meer
gepokt en gemazeld zijn we verder gegaan met zoeken. Ook nu hadden we een paar
hele duidelijke en uitgesproken eisen. We hebben een aantal erg mooie huizen
gezien waarvan we gelijk wisten dat ze het niet waren. Toen we voor het eerst
gingen kijken in het huis waarin we nu wonen was het anders.
Het huis is gebouwd door de SAFE, nu Salzburger AG genaamd, het energie bedrijf
van de provincie Salzburg. Met als bedoeling een vakantie onderdak te
bieden aan z’n werknemers. Privatisering van staatsbedrijven, waaronder de
Salzburger AG heeft ervoor gezorgd dat het pand te koop kwam te staan. In eerste
instantie was het gekocht door de Nederlandse gehandicapten stichting. Bij de
afwikkeling liep het echter fout daar de financiering niet rond kwam. Het huis
kwam weer in de verkoop, voor een aanzienlijk lagere prijs. Toen viel het binnen
ons budget en het voldeed aan veel van onze wensen. In het voorjaar 2005 hebben
we gekocht en zijn in de late herfst van dit zelfde jaar verhuisd van München
naar Rauris, een week voor de eerste sneeuwval.
Verbazing
Als we ergens rare ervaringen mee hebben gehad, dan is het wel met de
Oostenrijkse makelaars. We willen ze zeker niet allen over één kam scheren, maar
degene waarmee wij te maken hadden daar zetten we toch onze vraagtekens bij.
On-professionaliteit troef, op z’n zachtst gezegd. Twee stuks na elkaar. Beide
makelaars representeerden de verkopers, daarin hadden wij dus geen keuze.
Frustrerend is dan de wetenschap dat zo’n persoon uiteindelijk uit jouw
Geldbeutel betaald wordt. Daar moet je je overheen zetten en er het beste van
maken, veel geduld hebben en rustig blijven. Dat is makkelijker gezegd dan
gedaan en eerlijk toegegeven zijn we soms helemaal niet rustig gebleven. Niet
aan afspraken houden was meer regel dan uitzondering, bedrog willen we niet in
de mond nemen maar van van een leugentje meer of minder waren ze niet vies.
Beiden hadden ook niet voor in de rij gestaan toen de vakkennis uitgedeeld werd
en ook ijverigheid cq gedrevenheid kwam in hun woordenboek niet voor. Het bord
’zu verkaufen’ dat tegen de gevel hing hebben we er zelf maar afgehaald en staat
tot op de dag van vandaag nog in de schuur te wachten op de rechtmatige
eigenaar.
Wonen
Dat doen we er dus sinds zeer recent! Het appartement in Rotterdam is inmiddels
verkocht. De verhuizing vanuit Duitsland is goed verlopen m.b.v. een
verhuisbedrijfje uit Salzburg en vooral onze ouders (enorm bedankt!). Wel
verbaasden we ons over de hoeveelheid dozen en spullen die we hadden. Waar komt
het allemaal vandaan en waar hebben we het al die tijd gelaten? Nog zitten we
tot onze nek in de niet uitgepakte dozen en in elkaar te zetten huisraad. Dit
zal ook wel een tijdje zo blijven, eerste prioriteit waren en zijn de
appartementen die we verhuren. Het seizoen is bijna aangebroken, de eerste
gasten staan snel voor de deur. Best een goede bezetting al voor de komende
maanden. Zodra de appartementen bewoond worden en we er toch niets meer in
kunnen doen is er tijd voor het eigen honk. Vervelen doen we ons niet, er is nog
veel te regelen en doen. Wekelijks leren we nieuwe mensen kennen in het dorp
hetzij doordat we barsten van de buren, of doordat we er ’zakelijk’ iets mee te
maken hebben. Het ’normale’ leven heeft z’n intrede nog niet gedaan dus daarover
kunnen we nog weinig zeggen. Het is tot op heden nog een avontuurlijke
onderneming en van ’hoe het is om te wonen in Rauris’ kunnen we de maat nog niet
nemen. Wel kijken we hier naar uit.
Was getekend,
November 2005
Inge van der Helm & Bastiaan Venselaar
|
|
|
